| گل من!قلبت را، به خدا بسپار ....
آن همه تلخی و غم،این همه شادی و ایمانت را .....
گاهی از عشق گذر کن و دلت را،بسپار....
به خداوندی که
خوب میداند گل من!
سهم تو از دل چیست....!
گاه، دلتنگ شوی،
گاه، بی حوصله و سخت و غریب!
و زمانی را هم،غرق شادی و پر از خنده و عشق.....
همه را، ای گل ناز،به خداوند سپار .......
خاطرت جمع،عزیز!که عدالت: خصلت مطلق اوست.....
گل نازم:این بار
چشم دل را وا کن!
....دست رد بر بر دل هر غصه بزن!
حرفهایت را،گرم و آرام . بلند،به خداوند،بگو...
عشق را،تجربه کن!
حرف نو را این بار،از لب شاد چکاوک بشنو!
قطره آبی بچکان؛بر کویر دل و بر بایر این عاطفه ها....!
گل من؛در این سال،که پر از روز و شب است،
و پر از خاطره هایی تازه!
چشم دل را،نو کن
و شبیه شب و شبنم، غرق موسیقی باش!
لحظه ها،می گذرند،تند و بی فاصله از هم....
مثل آن لحظه که دیروز شد و
مثل آن روز که انگار، گلم!
هرگز از ره نرسید...!
...آری ای خوب قشنگ؛
زندگی،آمدن و رفتن نیست...
خاطره ها هستند، گاه شیرین و گهی تلخ و غریب!
بهتر آن است که در روز جدید،
فکر را نو بکنیم،عشق را، سر بکشیم
و دل تار غمین را
بنشانیم سر سفره نور،
خانه اش را بتکانیم و سپس
هر در و پنجره را، سوی چشمان خدا وا بکنیم....
روز نو، آمده است!
و بهار هم امسال مثل هر سال از آغوش خدا،می روید!
کاش،این بار،گلم؛
...با دل گرم زمین،عهد بندیم،دگر؛
قدر بودن ها را، خوب تر میدانیم....
و خدا را هر روز، از نگاه همگان می خوانیم...!
فاصله،بسیار است بین خوبی و بدی.....می دانم!!!
ولی ای ماه قشنگ؛
آن چه در ما جار است؛این همه فاصله نیست!
چشمه گرم وصال است و عبور...
زندگی...میگذرد؛ تند و آسان و سبک...!
عاشق هم باشیم، عاشق بودن هم،
عاشق ماندن هم، عاشق هر شادی و هر غصه هم....
روز نو هر روز است!
فکر را، نو بکنیم....!
...عشق را، را سر بکشیم...!
زندگی؛
می گذرد....!تند، آسان و سبک!!!!
|