سلام به خاله جون فهیمه عزیز و خاله جون زهرا،اولا اینبرای فرشته کوچولوی زندگی خاله جون فهیمه دوما دست مریزاد با این وبلاگتون بابا ترکوندین از ته دلم تبریک میگم و خسته نباشید من خیلی سعی کردم تو وبتون نظر بدم اما اصلا نشد نیدونم چرا می خواستم اینهارو اونجا بنویسم دیدم نمیشه تو وب خودم نوشتم تا شما بخونین خاله جون من مامان نشدم وگرنه حتما چندتا پیشنهاد برای فرشته کوچولو و جیغ و لجبازیهاش می نوشتم، ولی قول می دم در اولین فرصتی مامان شدم بنویسمدیر که نمیشه؟؟؟ راستی بهم بگین تو وبتون کجا برای نظر برم؟

کار ما نیست شناسایی راز گل سرخ

کار ما شاید این است

که در افسون گل سرخ شناور باشیم

از کتاب : در سینه ات نهنگی می تپد

عرفان نظر آهاری

شاید مرا دیگر نشناسی، شاید مرا بیاد نیاوری . اما من تو را خوب می شناسم . ما همسایه شما بودیم و شما همسایه ما و همه مان همسایه خدا .

یادم می آید گاهی وقتها می رفتی و زیر بال فرشته ها قایم می شدی . و من همه آسمان را دنبالت می گشتم ، تو می خندیدی و من پشت خنده ها پیدایت می کردم.

خوب یادم هست که آن روزها عاشق آفتاب بودی. توی دستت همیشه قاچی از خورشید بود . نور از لای انگشتهای نازکت می چکید . راه که میرفتی ردی از روشنی روی کهکشان می ماند .

یادت می آید؟ گاهی شیطنت می کردیم و می رفتیم سراغ شیطان. تو گلی بهشتی به سمتش پرت می کردی و او کفرش در می آمد. اما زورش به ما نمی رسید فقط می گفت : همین که پایتان به زمین برسد میدانم چگونه از راه به درتان کنم .

تو شلوغ بودی ، آرام و فرار نداشتی . آسمان را روی سرت می گذاشتی و شب تا صبح از این ستاره به آن ستاره می پریدی و صبح که می شد در آغوش نور به خواب می رفتی .

اما همیشه خواب زمین را میدیدی . آرزویی رویاهای تو را قلقلک می داد. دلت می خواست به دنیا بیایی و همیشه این را به خدا میگفتی . و آنقدر گفتی و گفتی تا خدا به دنیایت آورد . من هم همین کار را کردم ، بچه های دیگر هم ، ما به دنیا آمدیم و همه چیز تمام شد.

تو اسم مرا از یاد بردی و من اسم تو را ، ما دیگر نه همسایه هم بودیم نه همسایه خدا . ما گم شدیم و خدارا گم کردیم.........

دوست من ف همبازی بهشتی ام نمیدانی چقدر دلم برایت تنگ شده . هنوز اخرین جمله ی خدا توی گوشم زنگ میزند : از قلب کوچک تو تا من یک راه مستقیم است . اگر گم شدی از این راه بیا.

بلند شو از دلت شروع کن .

شاید دوباره همدیگر را پیدا کنیم .

لیلی زیر درخت انار :

لیلی زیر درخت انار نشست.

درخت انار عاشق شد. گل داد سرخ سرخ .

گلها انار شد  داغ داغ . هر اناری هزار تا دانه داشت .

دانه ها عاشق بودند ، دانه ها توی انار جا نمی شدند .

انار کوچک بود. دانه ها ترکیدند . انار ترک برداشت .

خون انار روی دست لیلی چکید .

لیلی انار ترک خورده را از شاخه چید .مجنون به لیلی اش رسید.

خدا گفت : راز رسیدن فقط همین بود.

کافی است انار دلت ترک بخورد.

  لیلی نام تمام دختران زمین است           

(نوشته : عرفان نظر آهاری ،1353 از تهران، کارشناس و کارشناس ارشد ادبیات فارسی ،کارشناس ادبیات انگلیسی )

خدا گفت : زمین سردش است چه کسی می تواند زمین را گرم کند ؟

لیلی گفت : من.

خدا شعله ای به اوداد .لیلی شعله را توی سینه اش گذاشت .

سینه اش آتش گرفت .خدا لبخند زد. لیلی هم.

خدا گفت : شعله را خرج کن .زمینم را به آتش بکش.

لیلی خودش را به آتش کشید . خدا سوختنش را تماشا می کرد.

لیلی گر میگرفت . خدا حظ می کرد .

لیلی می ترسید .میترسید آتشش تمام شود.

لیلی چیزی از خدا خواست. خدا اجابت کرد.

مجنون سر رسید. مجنون هیزم آتش لیلی شد .

آتش زبانه کشید آتش ماند. زمین خدا گرم شد.

خدا گفت اگر لیلی نبود زمین من همیشه سردش بود.

آسمان
و هرچه آبیِ دیگر
اگر چشمان تو نیست
رنگِ هدررفته است.
بر بومِ روزهای حرام‌ شده
چه رنگ‌ها که هدر رفتند
و تونشدند

من در تو جاري ام
تو در درون من
و دست هاي ما
در هم تنيده اند
نزديك تر به هم
از ساقه با زمين
يا نور با نگاه
يا رنگ با گياه
ديوارهاي سنگي باور انكار مي كنند
و روزهاي من
از شور خنده هاي تو شيرين اند
و گيسوان من
از شوق بوسه هاي تو لرزان
در من نهفته اي ست
كه از تو شكفته است
پيوند خورده است
مانند آفتاب
با سنگ ريزه هاي مسافر درياي باردار
و نخلهاي سبز
ديوارهاي سنگي بارو انكار مي كنند
اما نگاه كن
مرز ميان آب و زمين چيست ؟
من در تو جاري ام
تو در درون من

فرشته يک کودک :

کودکی که آماده تولد بود نزد خدا رفت و از او پرسيد : می گويند فردا شما مرا به زمين می فرستيد ؛ اما من به اين کوچکی و بدون هيچ محافظ و کمکی چگونه می توانم برای زندگی به آنجا بروم ؟؟

خداوند پاسخ داد : از ميان بسياری از فرشتگان زيبا وخوب و مهربان ،بهترييييييييين را برای تو در نظر گرفته ام . او عاشقانه در انتظار توست و از تو نگهداری خواهد کرد.

اما کودک هنوز مطمئن نبود که می خواهد برود يا نه .

- اينجا در بهشت  من هيچ کاری جز خنديدن ، و آواز خواندن ندارم و اينها برای شادی من کافی هستند.                                                                                                                                     

خداوند لبخند زد :فرشته تو برايت آواز می خواند و هر روز برايت لبخند خواهد زد . تو عشق او را احساس خواهی کرد و شاد خواهی بود.

کودک ادامه داد : من چطور می توانم بفهمم مردم چه می گويند وقتی زبان آنها را نمی دانم ؟؟

خداوند او را نوازش کرد و گفت : فرشته تو ، زيباترين ، و شيرين ترِن واژه هاِيی را که ممکن است بشنوی ، در گوش تو زمزمه خواهد کرد ،و با دقت و صبوری به تو ياد خواهد داد که چگونه صحبت کنی .

کودک با ناراحتی گفت : وقتی می خواهم با شما صحبت کنم چه کنم ؟؟

خداوند برای اين سوال هم پاسخی داشت : فرشته ات دستهايت را  کنار هم می گذارد و به تو ياد می دهد که چگونه دعا کنی .

کودک سرش را برگرداند و پرسيد : شنيده ام که در زمين انسانهای بدی هم زندگی می کنند چه کسی از من محافظت خواهد کرد ؟؟

- فرشته ات از تو محافظت خواهد کرد ، حتی اگر به قيمت جانش تمام شود.

کودک با نگرانی ادامه داد : اما من هميشه به اين دليل که ديگر شما را نمی توانم ببينم ، ناراحت خواهم بود.

خداوند لبخند زد و گفت : فرشته ات هميشه درباره من با تو صحبت خواهد کرد و به تو راه بازگشت نزد مرا خواهد آموخت ؛ گرچه من همواره در کنار تو خواهم بود.

در آن هنگام بهشت آرام بود ، اما صداهايی از زمين شنيده می شد . کودک می دانست که بايد به زودی سفرش را آغاز کند . او به آرامی يک سوال ديگر از خداوند پرسيد : خدايا اگر بايد همين حالا بروم ، لطفا نام فرشته ام را به من بگوئيد ؟

خداوند شانه او را نوازش کرد و پاسخ داد : نام فرشته ات اهميتی ندارد ،

 به راحتی می توانی او را مادر صدا کنی .....

نامه چارلی چاپلین به دخترش :

ژرالدين دخترم:

اين جا شب است٬ يک شب نوئل. در قلعهء کوچک من همه سپاهيان بی سلاح خفته اند.

نی برادر و نی خواهر تو و حتی مادرت، به زحمت توانستم بی اين که اين پرنده گان خفته را بيدار کنم، خودم را به اين اتاق کوچک نيمه روشن٬ به اين اتاق انتظار پيش از مرگ برسانم. من از تو دورم، خيلی دور. . . اما چشمانم کور باد، اگر يک لحظه تصوير تو را از چشمان من دور کنند.

تصوير تو آن جا روی ميز هست. تصوير تو اين جا روی قلب من نيز هست. اما تو کجايی؟ آن جا در پاريس افسونگر بر روی آن صحنهء پُرشکوه "شانزليزه" میرقصی. اين را میدانم و چنان است که گويی در اين سکوت شبانگاهی٬ آهنگ قدمهايت را میشنوم و در اين ظلمتهای زمستانی٬ برق ستاره گان چشمانت را می بينم.

شنيده ام نقش تو در نمايش پُرنور و پُرشکوه نقش آن شاهدخت ايرانيست که اسير خان تاتار شده است. شاهزاده خانم باش و برقص. ستاره باش و بدرخش. اما اگر قهقههء تحسين آميز تماشاگران و عطر مستی گُلهايی که برايت فرستاده اند تو را فرصت هوشياری داد٬ در گوشه يی بنشين٬ نامه ام را بخوان و به صدای پدرت گوش فرا دار. من پدر تو هستم٬ ژرالدين من چارلی چاپلين هستم. وقتی کودک بودی٬ شبهای دراز به بالينت نشستم و برايت قصه ها گفتم. قصهء زيبای خفته در جنگل٬ قصهء اژدهای بيدار در صحرا٬ خواب که به چشمان پيرم می آمد٬ طعنه اش میزدم و میگفتمش برو.

من در رويای دخترم خفته ام. رويا میديدم- ژرالدين٬ رويا. . .

رويای فردای تو، رويای امروز تو، دختری میديدم به روی صحنه٬ فرشته يی میديدم به روی آسمان٬ که میرقصيد و میشنيدم تماشاگران را که میگفتند: "دختر را میبينی؟ اين دختر همان دلقک پير است. اسمش يادت است؟ چارلی". آری، من چارلی هستم. من دلقک پيری بيش نيستم. امروز نوبت توست. برقص! من با آن شلوار گشادِ پاره پاره رقصیدم و تو در جامهء حریر شاهزاده گان میرقصی. این رقصها و بیشتر از آن٬ صدای کفزدنهای تماشاگران٬ گاه تو را به آسمانها خواهد بُرد. برو. آن جا برو، اما گاهی نیز به روی زمین بیا و زنده گی مردمان را تماشا کن.

زنده گی آن رقاصه های دوره گرد کوچه های تاریک را٬ که با شکم گرسنه میرقصند و با پاهایی که از بینوایی میلرزد. من یکی از اینان بودم. ژرالدین٬ در آن شبها٬ در آن شبهای افسانه يی کودکیهای تو، که تو با لالایی قصه های من٬ به خواب میرفتی و من باز بیدار میماندم در چهرهء تو مینگریستم، ضربان قلبت را میشمردم و از خود میپرسیدم: چارلی، آیا این بچه گُربه، هرگز تو را خواهد شناخت؟

. . . تو مرا نمیشناسی ژرالدين. در آن شبهای دور٬ بس قصه ها با تو گفتم٬ اما قصهء خود را هرگز نگفتم. اين داستانی شنيدنیست‌:

داستان آن دلقک گرسنه يی که در پست ترين محله های لندن آواز میخواند و میرقصيد و صدقه جمع میکرد. اين داستان من است. من طعم گرسنه گی را چشيده ام. من درد بی خانمانی را چشيده ام و از اين ها بيشتر٬ من رنج آن دلقک دوره گرد را که اقيانوسی از غرور در دلش موج میزند٬ اما سکهء صدقهء رهگذرِ خودخواهی آن را میخشکاند٬ احساس کرده ام.

با اين همه من زنده ام و از زنده گان پيش از آن که بميرند نبايد حرفی زد. داستان من به کار تو نمی آيد٬ از تو حرف بزنيم. به دنبال تو نام من است: چاپلين. با همين نام چهل سال بيشتر مردم روی زمين را خنداندم و بيشتر از آن چه آنان خنديدند٬ خود گريستم.

ژرالدين در دنيايی که تو زنده گی میکنی٬ تنها رقص و موسيقی نيست. نيمه شب هنگامی که از سالن پُرشکوه تياتر بيرون می آیی٬ آن تحسين کننده گان ثروتمند را يکسره فراموش کن٬ اما حال آن رانندهء تاکسی را که ترا به منزل میرساند٬ بپرس٬ حال زنش را هم بپرس. . . و اگر آبستن بود و پولی برای خريدن لباس بچه اش نداشت٬ چِک بکش و پنهانی در جيب شوهرش بگذار. به نمايندهء خودم در بانک پاريس دستور داده ام٬ فقط اين نوع خرجهای تو را بی چون و چرا قبول کند. اما برای خرجهای ديگرت بايد صورت حساب بفرستی.

گاه به گاه٬ با اتوبوس٬ با مترو شهر را بگرد. مردم را نگاه کن٬ و دست کم روزی يکبار با خود بگو: "من هم یکی از آنان هستم." تو یکی از آن ها هستی دخترم، نه بیشتر.

هنر پیش از آن که دوبالِ دور پرواز به آدم بدهد، اغلب دو پای او را نیز میشکند.

وقتی به آن جا رسیدی که یک لحظه، خود را برتر از تماشاگران رقص خویش بدانی، همان لحظه صحنه را ترک کن و با اولین تاکسی خود را به حومهء پاریس برسان. من آن جا را خوب میشناسم، از قرنها پیش آن جا، گهوارهء بهاری کولیان بوده است. در آن جا رقاصه هایی مثل خودت را خواهی دید. زیباتر از تو، چالاکتر از تو و مغرورتر از تو. آن جا از نور کورکنندهء نورافکنهای تياتر "شانزلیزه" خبری نیست. نورافکن رقاصه های کولی، تنها نور ماه است. نگاه کن، خوب نگاه کن. آیا بهتر از تو نمیرقصند؟

اعتراف کن دخترم. همیشه کسی هست که بهتر از تو میرقصد. همیشه کسی هست که بهتر از تو میزند و این را بدان که در خانوادهء چارلی، هرگز کسی آن قدر گستاخ نبوده است که به یک کالسکه ران یا یک گدای کنار رود سن ناسزایی بدهد.

من خواهم مُرد و تو خواهی زیست. امید من آن است که هرگز در فقر زنده گی نکنی، همراه این نامه یک چک سفید برایت میفرستم. هر مبلغی که میخواهی بنویس و بگیر. اما همیشه وقتی دو فرانک خرج میکنی، با خود بگو: "دومین سکه مال من نیست. این مال یک فرد گمنام باشد که امشب یک فرانک نیاز دارد."

جستجويی لازم نيست. اين نيازمندان گمنام را٬ اگر بخواهی٬ همه جا خواهی يافت. اگر از پول و سکه با تو حرف میزنم٬ برای آن است که از نیروی فریب و افسون این بچه های شیطان خوب آگاهم٬ من زمانی دراز در سیرک زیسته ام و همیشه و هرلحظه٬ به خاطر بندبازانی که از روی ریسمانی بس نازک راه میروند٬ نگران بوده ام٬ اما این حقیقت را با تو میگویم دخترم: مردمان بر روی زمین استوار٬ بیشتر از بندبازان بر روی ریسمان نااستوار٬ سقوط میکنند. شاید که شبی درخشش گرانبهاترین الماس این جهان تو را فریب دهد. آن شب٬ این الماس٬ ریسمان نااستوار تو خواهد بود و سقوط تو حتمیست.

شاید روزی٬ چهرهء زیبای شاهزاده يی تو را گول زند٬ آن روز تو بندبازی ناشی خواهی بود و بندبازان ناشی٬ همیشه سقوط میکنند. دل به زر و زیور نبند٬ زیرا بزرگترین الماس این جهان آفتاب است و خوشبختانه٬ این الماس برگردن همه میدرخشد. . .

. . . اما اگر روزی دل به آفتاب چهرهء مردی بستی، با او یک دل باش، به مادرت گفته ام در این باره برایت نامه يی بنویسد. او عشق را بهتر از من میشناسد و او برای تعریف یکدلی شایسته تر از من است. کار تو بس دشوار است، این را میدانم.

به روی صحنه، جز تکه يی حریر نازک، چیزی بدن ترا نمیپوشاند. به خاطر هنر میتوان لخت و عریان به روی صحنه رفت و پوشیده تر و باکره تر بازگشت. اما هیچ چیز و هیچ کس دیگر در این جهان نیست که شایستهء آن باشد که دختری ناخن پایش را به خاطر او عریان کند. برهنه گی، بیماری عصر ماست و من پیرمَردم و شاید که حرفهای خنده دار میزنم. اما به گمان من، تن عریان تو باید مال کسی باشد که روح عریانش را دوست میداری.

بد نیست اگر اندیشهء تو در این باره مال دهسال پیش باشد. مال دوران پوشیده گی. نترس، این دهسال ترا پیرتر نخواهد کرد. . .

سلام ببخشیییییییییییییییییییید که این مدت مطلب جدیدی ننوشتیم اخه یه مسافرت نسبتا طولانی پیش اومد که هیچ دسترسی به کامپیوتر و اینترنت نداشتیم .